×
Een leven vol strijd, passie en ongekende artistieke visie. Van duistere beginscènes tot schitterende meesterwerken die de wereld voorgoed zouden veranderen.
Op 30 maart 1853 werd Vincent van Gogh geboren in het Brabantse dorpje Zundert. Als zoon van dominee Theodorus van Gogh en Anna Carbentus groeide hij op in een streng protestant gezin.
Op elfjarige leeftijd werd Vincent naar een kostschool in Zevenbergen gestuurd—een ervaring die hem diep ongelukkig maakte. Met zestien jaar vond oom Cent hem een baan als jongste bediende bij kunsthandel Goupil & Cie in Den Haag.
In september 1872 begon de levensveranderende correspondentie met zijn jongere broer Theo—brieven die later een uniek venster op Vincents innerlijke wereld zouden bieden.
Vincent vond zijn weg pas op 27-jarige leeftijd. Hij probeerde verschillende banen: van kunsthandelaar tot onderwijzer en lekenprediker.
In Londen bezocht hij het British Museum en de National Gallery, waar werken van 'boerenschilders' als Millet en Breton hem diep raakten. Zijn religieuze overtuiging groeide. In 1876 werd hij ontslagen bij Goupil.
Vincent vertrok naar de Borinage in België, waar hij als lekenprediker leefde tussen de mijnwerkers in bittere armoede. Hij werd de "Christus van de Kolenmijn" genoemd.
In 1881 keerde Vincent terug naar zijn ouders in Etten. Hij oefende fanatiek met tekenen en werkte vaak buitenshuis. Theo steunde hem financieel.
Na een ruzie met zijn vader over zijn verliefdheid op nicht Kee Vos verliet Vincent op eerste kerstdag het ouderlijk huis. In Den Haag nam hij schilderlessen van zijn neef Anton Mauve.
Begin 1882 ontmoette hij Sien Hoornik, een voormalige prostituee die zijn model en minnares werd—tot grote schok van familie en vrienden. Na anderhalf jaar beëindigde Vincent de relatie.
In Nuenen werkte Vincent in een klein atelier achter het ouderlijk huis. Het dorp was de perfecte omgeving voor een 'boerenschilder'.
Kort na de dood van zijn vader in maart 1885 begon Vincent aan zijn eerste meesterwerk: De Aardappeleters. Hij bereidde het werk voor met talloze studies. Het grootste deel van zijn geld ging op aan kunstmaterialen.
In Parijs ontwikkelde Vincent zijn eigen, wereldberoemde stijl met heldere kleuren. Theo introduceerde hem bij werk van moderne kunstenaars als Claude Monet.
De donkere tonen van De Aardappeleters maakten snel plaats voor lichtere kleuren. Vincent experimenteerde vrijelijk met korte penseelstreken en nieuwe onderwerpen: cafés, boulevards, de Seine en bloemstillevens.
Hij ontdekte Japanse houtsneden, die grote invloed hadden op zijn werk. Na twee jaar werd het hectische stadsleven hem te veel.
Vincent was verrukt van het heldere licht en de kleuren in Arles. Hij schilderde enthousiast bloesemende boomgaarden en oogstende arbeiders.
Vincent huurde vier kamers in het 'Gele Huis' met het plan een 'Studio van het Zuiden' op te richten. Paul Gauguin was de eerste—en zou de laatste blijken—kunstenaar die bij hem introk.
Hun samenwerking leidde tot uitzonderlijke schilderijen, maar ook tot heftige discussies over kunst. Toen Gauguin dreigde te vertrekken werd de druk te groot. Vincent bedreigde hem met een scheermes en sneed diezelfde avond zijn eigen oor af.
Vincent bracht een jaar door in het psychiatrisch ziekenhuis in Saint-Rémy-de-Provence. Ondanks zijn instabiele geestelijke gezondheid was hij buitengewoon productief.
Op goede dagen schilderde hij vaak in de ommuurde tuin. Later mocht hij ook buiten het ziekenhuis werken. Hij kreeg een extra kamer als atelier, waar hij kopieën maakte naar prenten van Rembrandt en Millet.
Toen Theo en Jo in januari 1890 een zoon kregen, stuurde hij een speciaal schilderij: Amandelbloesem. Begin 1890 werden zes van Vincents werken geëxposeerd in Brussel.
In mei 1890 verliet Vincent het ziekenhuis en reisde naar Auvers-sur-Oise. Hij voltooide vrijwel dagelijks een schilderij.
Begin juli hoorde hij dat Theo overwoog zijn baan op te zeggen—een financieel risico. Vincent keerde bezorgd terug naar Auvers. Financiële onzekerheid en angst voor terugkerende zenuwaanvallen eisten hun tol.
Op 27 juli 1890 schoot hij zichzelf door de borst. Theo was aanwezig toen zijn broer twee dagen later overleed.
Zes weken na Vincents dood organiseerde Theo een herdenkingstentoonstelling. Zijn eigen gezondheid ging snel achteruit en hij overleed in januari 1891.
Vincents schilderijen kwamen onder de hoede van Theo's weduwe, Jo van Gogh-Bonger. Jo zorgde voor wereldwijde bekendheid van Vincents werk. In 1914 publiceerde ze de eerste editie van Vincents brieven aan Theo.
Na haar dood in 1925 ging de collectie naar haar zoon. In 1962 droeg 'de Ingenieur' de collectie over aan de Vincent van Gogh Stichting. Op 2 juni 1973 opende Koningin Juliana het Van Gogh Museum.
Van een onbegrepen kunstenaar die slechts één schilderij tijdens zijn leven verkocht, tot een van de meest gevierde en invloedrijke kunstenaars aller tijden.
Vincent van Goghs werk heeft generaties geïnspireerd en blijft bezoekers vanuit elke hoek van de wereld naar het Van Gogh Museum trekken.